Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον

Ποιός σφοδρός τυφώνας βούιξε καί περιμάζεψε ἀπ' ὅλες τίς γωνιές τόσες ψυχές μεσ' στό ἀπόνεμο λιμάνι τῆς ἱεραποστολικῆς ἀδελφότητας τῆς Ἀσπροβάλτας;

Ποιά δύναμη ξεπέρασε τά ὅποια ἐμπόδια, νά παραβρεθοῦν στήν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ ἀρχιμανδρίτη πατρός Θεοφίλου Ζησοπούλου;

Ἡ μεγάλη, πιστή, γενναιόδωρη ψυχή του, πού ἐνσάρκωνε τήν ἀγάπη στό Θεό καί τόν πλησίον μέ τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ὀρθοπραξία!...

Αὐθόρμητα ἐπήγασε ἀπό τά ἄδυτα τῆς ψυχῆς τῶν ἀνθρώπων, κάθε ἡλικίας, ἡ ἀναγνώριση ὅτι τό πραγματικό νόημα τῆς ζωῆς ὑπάρχει στήν πίστη, τήν ἀγάπη, τήν προσφορά, στίς ἀξίες καί τά ἰδανικά. Ἔτρεξαν ἐνσυνείδητα ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιά, νέοι καί νέες ν' ἀποδώσουν τόν τελευταῖο ἀσπασμό, ὡς ἔνδειξη ἀγάπης, ἐκτίμησης, εὐγνωμοσύνης και εὐχαριστίας γιά ὅσα τούς πρόσφερε.

Ἐκεῖ στήν Ἱεραποστολική ἀδελφότητα τῆς Ἀσπροβάλτας, εὕρισκαν τό ἀσφαλές καταφύγιο οἱ κατατρεγμένοι, τή γαλήνη καί θαλπωρή οἱ ναυαγοί τῆς ζωῆς, παρηγοριά καί ζεστασιά οἱ ἐγκαταλελειμένοι, τήν ἐγκάρδια ἀληθινή καί γλυκειά ἀγάπη οἱ πονεμένοι κι ἀπελπισμένοι. Τήν ψυχική ἀγαλλίαση πού σ' ὁδηγεῖ στόν τελικό σκοπό τῆς ζωῆς τήν κατά χάρη θέωση.

Πνευματικός πατέρας ὁ πατήρ Θεόφιλος, πράος, ταπεινός, ἀγαπητός, φλογερός κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου, ἄνθρωπος τῆς θυσίας, ἔδινε τίς κατευθυντήριες γραμμές, πιστός στό νόμο τοῦ Θεοῦ, σ' ὅλα τά μέλη τῆς ἀδελφότητος - Το καθένα νά ἐκτελεῖ τήν ἱεραποστολή, τόδιακόνημά του, μέ πίστη, ἀγάπη κι αὐταπάρνηση, μέ μοναδικό γνώμονα τήν κοινωνική ἀφειδώλευτη προσφορά.

Μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, πού ἐπιδαψιλεύει ἡ χάρη του τούς πιστούς ἀγωνιζομένους χριστιανούς, κατόρθωσε ν' ἀκούεται καί ν' ἀπολαμβάνει τήν ὀρθόδοξη μαρτυρία ὁλόκληρος ὁ πλανήτης μέ τόν τηλεοπτικό σταθμό 4Ε.

Τό ἔργο του μεγάλο, κοινωνικό, ἅγιο καί ἱερό. Ὑπῆρξε καιόμενη λαμπάδα πού φώτισε καί θέρμανε πολλές ψυχές στήν σκοταδιστική μας ἐποχή.

Τό καλλίτερο μνημόσυνο ἄς εἶναι νά ἐνστερνιστοῦμε μέ ἀποφασιστικόητα τίς ἀξίες καί τά ἰδανικά, γιά νά βασιλέψει στήν ταραγμένη ἀνθρωπότητα ἡ εἰρήνη κι ἡ χαρά.

Αἰωνία ἡ μνήμη.

(Πρεσβυτέρα Καλλιόπη Καραφύλλη - Κοντοῦ)-Ἐφημερίς Θάρρος 1.02.2013

π. Θεόφιλος Ζησόπουλος | Ἀναφορά εὐγνωμοσύνης

Πέρασε ἕνας χρόνος ἀπό τήν εἰς Κύριον ἐκδημία τοῦ πνευματικοῦ μου πατρός Θεοφίλου Ζησοπούλου. Τί λέω; μόνον πατρός; Μεγάλου εὐεργέτου μου!

Θυμᾶμαι πῶς ἡ μεγάλη ἀγάπη του στόν Θεό, πού ἐκφραζόταν ἀγκαλιάζοντας τίς ποικίλες ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων, ἔδωσε τέλος στίς ταλαιπωρίες πού συνόδευαν τήν ζωή μου κατά τήν Α΄ τάξη τοῦ Γυμνασίου. Μικρό κοριτσάκι, χωριατόπουλο, φτωχό καί ταλαιπωρημένο, ἡ δίψα γιά μάθηση μέ ἔφερε στήν πόλη τοῦ Κιλκίς τό σχολικό ἔτος 1959-60.

Δύσκολα χρόνια. Μόνη μου ἔπρεπε νά μένω σέ ἕνα ἀκατοίκητο ἰσόγειο σπίτι, χωρίς καμμία ἄνεση. Ἀγωνίες καί χτυποκάρδια ὅλη τήν νύχτα ἦταν ἡ συντροφιά μου. Τήν ἡμέρα συχνά νηστική, καί χωρίς ζεστασιά τίς χειμωνιάτικες ἡμέρες καί νύχτες.

Ἕνα παλιό φορτηγό λεωφορεῖο, ὅλο κι ὅλο, ἐκτελοῦσε κάθε Σάββατο ἕνα δρομολόγιο ἀπό τό χωριό μου γιά τήν πόλη. Τί νά σοῦ στείλουν; καί πῶς νά τό φυλάξεις; Ὅλα ἀνύπαρκτα ἐκεῖνα τά χρόνια.

Σέ ὅλες αὐτές τίς ταλαιπωρίες ἔδωσε τέλος τό μεγαλεπήβολο σχέδιό Σας, σεβαστέ μου, ἀείμνηστε ἅγιε γέροντα, πατέρα Θεόφιλε. Δημιουργήσατε ἐκείνη τήν ζεστή τότε φωλιά, τό οἰκοτροφεῖο, καί μᾶς μαζέψατε, πολλά παιδιά, ἀνάμεσα κι ἐγώ. Κι ἔτσι δώσατε τέλος στήν πεῖνα, στήν μιζέρια καί τίς ταλαιπωρίες μας. Καί δέν σταματήσατε μόνον ἐκεῖ. Συνεχίσατε τήν προστασία μας καί στήν Θεσσαλονίκη, γιά ὅσα παιδιά δέν εἴχαμε κάπου ἀλλοῦ νά ἐξυπηρετηθοῦμε ὡς φοιτήτριες. Ὅλα τά ἐφρόντισε ἡ Θεία Πρόνοια διά μέσου τῆς δικῆς Σας πυρφόρου καρδιᾶς.

Δέν θά ἀναφερθῶ σέ ὅλο τό ἄλλο ἔργο Σας, κοινωνικό, θρησκευτικό, ἱεραποστολικό. Ἔχουν ἀναφερθεῖ ἄλλοι καί τό ἔχουν περιγράψει περίλαμπρα.

Πασχίζατε γιά ΧΡΙΣΤΟ καί ΕΛΛΑΔΑ, τά δύο μεγάλα ἰδανικά πού θέλατε νά φυτέψετε βαθιά μέσα στίς ψυχές μας. Κάτω ἀπό τό ἅγιο πετραχήλι Σας ἔβρισκα κάθε φορά ἀνάπαυση καί ξεκούραση σέ ὅλες τίς δύσκολες στιγμές τῆς ζωῆς μου.

Πολλές ψυχές ταλαιπωρημένες κατέφευγαν στόν «προθάλαμο τοῦ Παραδείσου», ὅπως τόν ἀποκαλοῦσα καί τόν ἀποκαλῶ, στόν χῶρο Σας, ἐκεῖ στήν Ἀσπροβάλτα. Εἶναι τό Κέντρο Ἐσωτερικῆς καί Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς τῆς Ἀδελφότητός Σας. Ἐκεῖ κατέφθαναν πολλές ψυχές γιά λίγη ξεκούραση καί πνευματικό ἀνεφοδιασμό, ὥστε ἀνανεωμένες νά συνεχίσουν τόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς.

Ὁ καλός Θεός ὅμως, κάποια στιγμή, στίς 29 Ἰανουαρίου 2013, Σᾶς πῆρε ἀπό κοντά μας. Καί ἐμεῖς, πού γευθήκαμε τούς καρπούς τῆς θείας ἀγάπης Σας, νιώσαμε βαθιά τήν ὀρφάνια. Ἡ μνήμη Σας θά μείνει γιά πάντα στίς καρδιές μας.

Ὁ Θεός νά ἀναπαύσει τήν ψυχή Σας μετά τῶν ἐκλεκτῶν καί τῶν ἁγίων Αὐτοῦ. Τό ἀξίζετε, σεβαστέ πνευματικέ μου πατέρα˙ μεγάλε μου Εὐεργέτα.

ΕΥΑ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
Περιοδικό «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ»
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014


ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ

8 χρόνια στην Ουράνια Βασιλεία...

Οκτώ χρόνια χωρίς τον Γέροντα Θεόφιλο της ΛΥΔΙΑΣ

Σε κλίμα κατάνυξης και συγκίνησης τελέστηκε σήμερα Θεία Λειτουργία και ιερό μνημόσυνο επί τη συμπληρώσει 8 ετών από την προς Κύριον εκδημία του μακαριστού ιερομονάχου, ιεροκήρυκος, ιδρυτού και γέροντος της ιεραποστολικής Αδελφότητος «ΛΥΔΙΑ» αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Ζησοπούλου.
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγος, ο και τοποτηρητής της χηρευούσης Ι. Μητροπόλεως Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης, έχει περιβάλλει με αγάπη και ποιμαντική φροντίδα το κλιμάκιο της Αδελφότητος που διακονεί στις αγροκτηνοτροφικές εγκαταστάσεις το «Χωράφι» , στην Μικρή Βόλβη. Ο Ι. Ναός Αγίων Μοδέστου, Ταβιθάς και Παμμ. Ταξιαρχών, στο «Χωράφι» του αειμνήστου γέροντος Θεοφίλου ανήκει στην κανονική δικαιοδοσία του αγίου Σερρών ως Τοποτηρητού, σεπτή ευλογία του οποίου τελέσθηκε σήμερα το ιερό μνημόσυνο του Γέροντος, από τον Πρωτοπρ. π. Αντώνιο Μπαμπλούδη, αγαπητό πνευματικό τέκνο του εκλιπόντος.
exapsalmos.gr

Ὀκτώ ἔτη πέρασαν ἀπό τήν πρός Κύριον ἐκδημίαν τοῦ πολυσεβάστου πατρός ἡμῶν Θεοφίλου, ἑνός ἀληθινοῦ λευΐτου πού τίμησε τό ράσο του, ἑνός φιλάνθρωπου πνευματικοῦ, πού ἀνάπαυσε χιλιάδες ψυχές στό πετραχήλι του, ἑνός φλογεροῦ ἱεραποστόλου, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τά πάντα γιά τήν ἐξάπλωση τῆς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ στήν γῆ. Ὁ ἴδιος γιά τόν θάνατο προσφιλῶν προσώπων συχνά ἔλεγε:

«...δέν θά κλαύσουμε γιά τόν ἄνθρωπό μας, πού ἔφυγε ἐκ τοῦ ματαίου τούτου κόσμου; Ἀσφαλῶς καί θά κλαύσουμε. Ἄν δέν κλαίγαμε θά ἤμασταν ἀπάνθρωποι... Καί ὁ Κύριός μας ἐδάκρυσε διά τόν ἀποχωρισμό τοῦ Λαζάρου... δέν χάνεται ὁ ἄνθρωπος μετά τόν θάνατο, δέν χάνεται τό πρόσφιλές μας πρόσωπο. Ταξιδεύει, ὅπως ταξιδεύει κάποιος μέ τό τραῖνο... Χαιρετιόμαστε μέ δάκρυα στά μάτια...».

Μέ αὐτήν τήν ἐλπίδα τοῦ πρόσκαιρου ἀποχωρισμοῦ, πιστοί στά κελεύσματά του, προσπαθοῦμε νά πορευθοῦμε στά ἴχνη πού χάραξε ἐκεῖνος, παρά τίς ἀντιξοότητες καί τούς πειρασμούς. Δοξάζουμε τόν Θεό πού τόν γνωρίσαμε καί γευθήκαμε ἀπό τούς εὔχημους καρπούς τῆς ἀγαπῶσας καρδίας του. Τόν εὐχαριστοῦμε γιά ὅσα μᾶς χάρισε καί συνεχίζει νά μᾶς χαρίζει. Ὅσοι ζητοῦμε τίς προσευχές του γιά τόν ἀγώνα τῆς ζωῆς μας, πλούσια μᾶς εὐλογεῖ καί μᾶς καθοδηγεῖ. Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή του!

Θεοχάρη Χασιώτου


Λίγα ἄνθη... ἀπό τά ἄνθη του 

Ὁ Ἰανουάριος εἶναι ὁ μήνας τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Χορός Ἁγίων Πατέρων καί Διδασκάλων, ἀστέρες πολύφωτοι τοῦ νοητοῦ στερεώματος τῆς Ἐκκλησίας, τιμῶνται λαμπρά ἀπό τήν Ἁγία μας Ἐκκλησία κατά τόν μήνα αὐτό. Αὐτόν τόν μήνα διάλεξε ὁ Κύριός μας νά καλέσει κοντά του, πρίν ἀπό ὀκτώ χρόνια, ἕναν σύγχρονο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας˙ ἕναν ἀληθινό λευΐτη, ἕναν φλογερό ἱεραπόστολο, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τά πάντα κι αὐτό τό αἷμα τῆς καρδιᾶς του, γιά τήν ἐξάπλωση τῆς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ στήν γῆ:   τόν πολυσέβαστο, πολυφίλητο καί ἀξέχαστο π. Θεόφιλο.

Πεποίθησή μας εἶναι ὅτι ὁ πεφιλημένος Γέροντας ἀνήκει, πράγματι, στήν χορεία τῶν Ἁγίων καί ὡς Ἅγιο τόν ἐπικαλούμαστε καί ζητοῦμε τίς εὐλογίες του. Κι ἐκεῖνος, πού κανέναν δέν ἀποστρεφόταν ὅταν βρισκόταν ἀνάμεσά μας, πού κανέναν δέν ἀπέλπιζε, πού ὅλους μᾶς δεχόταν, μᾶς στήριζε, μᾶς παρηγοροῦσε, μᾶς ἐνέπνεε, πλούσια στέλνει τίς εὐλογίες του, ἀπλόχερα προσφέρει τήν ἀγάπη του, σέ ὅλους ὅσοι τόν ἐπικαλούμαστε. 

Σήμερα, καταθέτουμε λίγα ἄνθη... ἀπό τά ἄνθη του! Γιά νά θυμηθοῦμε, νά διδαχθοῦμε, νά κατηχηθοῦμε, νά ἀναβαπτιστοῦμε...

* * *

«Ἀδελφέ μου, στόν Χριστιανισμό, ἡ θρησκευτική ἐμπειρία εἶναι ἀπαραίτητος γιά μιά ἐπιτυχημένη θρησκευτική ζωή. Ἡ βάσις τῆς πίστεώς μας εἶναι τό «Γεύσασθε καί ἴδετε ὅτι Χριστός ὁ Κύριος». Ὅποιος αἰσθανθῆ τήν γλυκύτητα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, ὅποιος δροσισθῆ μέ τά κρυστάλλινα νερά τοῦ Εὐαγγελίου, ὅποιος ἀφήση τήν χάρι τοῦ Θεοῦ νά ἀγγίζη τήν καρδιά του, μένει γιά πάντα πιστός καί ἀχώριστα ἑνωμένος μέ τόν Κύριο».

* * *

«Ἄν διαβάζαμε τό Εὐαγγέλιο, θά εἶχε ἀλλάξει ὁ κόσμος, θά ἦταν διαφορετική ἡ πατρίδα μας, θά ἦταν διαφορετικές οἱ καρδιές μας, θά ἦταν ὁ χῶρος αὐτός πού λέγεται Ἑλλάς, θά ἦταν μιά γωνιά τοῦ Παραδείσου»

* * *

«...Καί σήμερα ἡ Ὀρθοδοξία μας πολεμεῖται, βάλλεται ἀπό πολλούς ἐχθρούς. Οἱ αἱρετικοί ἀπεργάζονται τόν ἐξολοθρεμό της. Ἕνας κίνδυνος εἶναι αὐτός πού γίνεται μέ ὅλους τούς αἱρετικούς, ὄχι μόνο μέ τούς διαχριστιανικούς ἀλλά καί τούς διαθρησκειακούς διαλόγους. Ὑποβαθμίζουν τήν θέσι τοῦ Χριστοῦ στήν θέσι τοῦ Μωάμεθ, τοῦ Βούδδα. Ἡ Ὀρθοδοξία, ὅμως, δέν ἀνακατεύεται μέ σκουπίδια, εἶναι καθαρό χρυσάφι... Θά δώσουμε τήν μάχη καί θά ἀγωνισθοῦμε. Δέν θά ἰσοπεδώσουμε τήν Ὀρθοδοξία μέ τόν παπισμό, μέ τόν προτεσταντισμό καί μέ ὅλες τίς αἱρέσεις. Δέν θά ὑποκύψουμε στόν πειρασμό νά μποῦμε μέσα στόν κάδο, γιά νά μᾶς καπελώση ὁ θρησκευτικός πλανητάρχης τοῦ Βατικανοῦ, πού μάχεται καί ἀγωνίζεται γιά νά ὑποτάξη τήν Ὀρθοδοξία...»

* * *

«...Ἀλλά, πεῖτε μου, σᾶς παρακαλῶ, ποῦ εἶναι οἱ ἄξιοι; Δέν ὑπάρχουν; Ὑπάρχουν, ἀλλά νά ξέρετε δέν προωθοῦνται πάντοτε οἱ ἄξιοι. Προωθοῦνται οἱ καταφερτζῆδες, οἱ ἀπατεῶνες. Ἕρποντας καί γλείφοντας ἀνεβαίνουν, καί τότε ἐμεῖς βλέπουμε τά συμπτώματα αὐτά τῆς σήψεως σέ ὅλους τούς χώρους, σέ ὅλα τά στρώματα τῆς κοινωνίας

»Ὡστόσο ἐμεῖς δέν κλονιζόμαστε στούς θεσμούς... Ἡ ἐποχή στήν ὁποία ζοῦμε εἶναι προδρομική. «Στῶμεν καλῶς!»... «Στῶμεν καλῶς!» κι ἐμεῖς στήν σεισμική αὐτή ἐποχή.

»Ἀδέλφια χριστιανοί, νά σταθοῦμε ὄρθιοι ἐκεῖ πού εἴμαστε. Ἑδραῖοι, ἀμετακίνητοι, ἀκλόνητοι στά ἰδανικά, στούς θεσμούς, στίς ἀξίες τῆς ζωῆς καί ποτέ δέν θά μετανοήσουμε. Ὁ Θεός εἶναι μαζί μας. Καί «εἰ ὁ Θεός ὑπέρ ἡμῶν τίς καθ' ἡμῶν;». Ἄς σταθοῦμε καί ἄς δώσουμε ὁ καθένας μας τήν μαρτυρία, ὁμολογοῦντες Ἰησοῦν Χριστόν καί τοῦτον Ἐσταυρωμένων. Ἀμήν.»

* * *

Δοξάζουμε τόν Θεό πού τόν γνωρίσαμε, πού γευθήκαμε ἀπό τούς εὔχημους καρπούς τῆς ἀγαπῶσας καρδίας του, πού ξαποστάσαμε στήν δροσερή σκιά του.

Πεφιλημένε τίμιε Πάτερ,

Σ' εὐχαριστοῦμε γιά ὅ,τι μᾶς ἔχεις χαρίσει καί συνεχίζεις νά μᾶς χαρίζεις.

Σ' εὐχαριστοῦμε πού μᾶς εὐλογεῖς καί μᾶς θωρακίζεις.

Μή παύσεις νά πρεσβεύεις στόν Κύριο καί Θεό μας:

γιά ὅλους ἐμᾶς, πού Ἐκεῖνος κάποτε μᾶς ἔφερε κοντά σου,

γιά τήν Πατρίδα μας πού τόσο ἀγάπησες,

γιά τήν Ὀρθοδοξία μας πού πιστά ὑπηρέτησες,

γιά τόν κόσμο ὁλόκληρο. Ἀμήν.

lydiafilippisia.gr


Ὁ π. Θεόφιλος ἦταν ὁ ἄνθρωπος αὐτός τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εὐκαίρως ἀκαίρως κήρυττε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πού ἔβαλε στόχο στήν ζωή του νά ἀκούσει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ ὄχι μία μικρή κοινωνία ἀνθρώπων, ὄχι μία μικρή πόλη, ὄχι ἕνα μικρό ἔθνος. Ἀλλά νά διαδοθεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ σέ ὅλο τόν κόσμο. Διότι μέσα στήν καρδιά τοῦ π. Θεοφίλου εἶχε εἰσέλθει ἐκείνη ἡ καλή ἀγωνία γιά νά κηρυχθεῖ τό Εὐαγγέλιο εἰς πάντα τά ἔθνη!...

Ἄλλοι εἶπαν ὅτι ἦταν ἀποστολικός ἄνδρας. Καί ἦταν. Ἄλλοι εἶπαν ὅτι ἦταν κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου. Καί ἦταν. Ἄλλοι εἶπαν ὅτι ἦταν μέγας κοινοβιάρχης. Καί ἦταν. Ἐμένα ἐπιτρέψτε μου νά πῶ ὅτι ὁ π. Θεόφιλος ἦταν ὁ ἄνδρας αὐτός πού τολμοῦσε νά κάνει πράγματα μέσα στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο πού ἄλλοι δέν τό τόλμησαν ποτέ. Τόλμησε νά πάρει τήν σύγχρονη τεχνολογία καί νά τήν ὑποτάξει στίς ἀνάγκες τοῦ Εὐαγγελίου. Κι αὐτό δέν εἶναι εὔκολο. Ὅσοι γνωρίζουν τά θρησκευτικά δρώμενα, μποροῦν εὔκολα νά κατανοήσουν πόσο σπουδαῖο ἦταν τό τόλμημα τοῦ π. Θεοφίλου. Νά ἀνοιχθεῖ πρός τά ἔθνη, πρός τούς λαούς, πρός τόν κόσμο, πρός πιστούς καί ἀπίστους μέ ἕναν σύγχρονο τρόπο καί νά χρησιμοποιήσει ὅλους αὐτούς τούς λεγομένους κοσμικούς τρόπους μεταδόσεως μηνυμάτων, γιά νά μεταδώσει τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου.

Αὐτό, κυριολεκτικά, τόν ἔκανε νά διακριθεῖ, νά πρωτοπορήσει, νά εἶναι σπουδαῖος, ἴσως καί μοναδικός. Αὐτό τόν ἔκανε νά τόν θαυμάζουμε ἐμεῖς, πού, παρόλο πού ἤμασταν σέ νεότερη ἡλικία, δέν μπορούσαμε νά προλάβουμε τά τολμηρά του βήματα καί τίς μεγάλες του πτήσεις...

Ὁ π. Θεόφιλος θά μείνει εἰς τόν αἰῶνα, γιατί μέ τήν ζωή καί τήν ἄσκησή του, μέ τόν ἀγώνα του καί τήν ἱεραποστολή του, μέ τό ἐκκλησιαστικό του φρόνημα -καί αὐτό τό ὑπογραμμίζω, ὅτι εἶχε ἀκραιφνές ἐκκλησιαστικό φρόνημα- ἔδωσε δείγματα δικαιοσύνης κατά Χριστόν καί ὁσιότητος.

Αὐτό πού τόν καταξιώνει εἶναι ὁ πόθος του γιά τήν ἐγκαθίδρυση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς. Καί αὐτό, ἐπίσης, πού τόν καταξιώνει σ' ἐμᾶς ὡς δίκαιο ἄνδρα εἶναι τό ἀσκητικό του φρόνημα, πού παρέμεινε ἀσκητικό μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του...

Ὁ π. Θεόφιλος, λοιπόν, πού μνημονεύσαμε σήμερα, δέν ἔπαυσε νά ζεῖ. Ζεῖ εἰς τόν αἰώνα. Ζεῖ ἀναμένοντας τήν κοινή Ἀνάσταση. Ζεῖ ἀναμένοντας τούς δικούς μας κόπους, τούς δικούς μας ἀγῶνες καί τίς δικές μας θυσίες. Διότι, ἄν θέλουμε πραγματικά νά τιμήσουμε τόν π. Θεόφιλο, τότε ὀφείλουμε νά βαδίσουμε στά χνάρια του καί νά ἀκολουθήσουμε τήν ὁδόν του. Τήν εὐλογημένη αὐτή ὁδό, τήν ὁποία ὁ ἴδιος περπάτησε καί τήν ὁποία ὁ ἴδιος ἔφερε εἰς τέλος καί γι' αὐτό ἔλαβε ἀπό τόν δικαιοκρίτη Κύριό μας τόν δίκαιο ἔπαινο καί τά ἄθλα τῶν ἀσκητικῶν καί ἱεραποστολικῶν του ἀγώνων.

Ἄς ἐμπνευστοῦμε κι ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, ἀπό αὐτά πού ἐμπνεύστηκε ὁ π. Θεόφιλος. Κι ἄς πράξουμε στήν ζωή μας αὐτά τά ὁποῖα ἔπραξε ὁ π. Θεόφιλος. Γιά νά μποροῦμε σήμερα νά τόν τιμοῦμε ὡς ἕναν Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς ἕνα δίκαιο καί ὅσιο ἄνδρα, ὡς ἕναν ἀληθινό λευΐτη, ὁ ὁποῖος ἐκδαπανήθηκε σέ ὄλη του τήν ζωή γιά τήν ἐπιφάνεια τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ καί γιά τήν σπορά τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου εἰς πάντα τά ἔθνη.

Σεβ. Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς π. Ιουστίνος
κατά το τριετές μνημόσυνο του π. Θεοφίλου)


Ὁ Πάτερ 

Σέ Γραφεῖο ἐκκλησιαστικῆς ὑπηρεσίας, ἕνα πρωϊνό... χρόνια πρίν... καλεῖ τό τηλέφωνο... Ἀπό τήν ἄλλη ἄκρη τῆς τηλεφωνικῆς γραμμῆς ἀκούγεται μία βροντερή φωνή: «Χαίρετε! Ὁ πάτερ εἶμαι, ἀπό τήν Ἀσπρο­βάλτα...»

Ὁ Πάτερ! Ἕνας ἅγιος, φωτισμένος, ταπεινός, παραδοσιακός, αὐ­θεντικός, ρηξικέλευθος, ὁραματιστής, πρωτοπόρος, τολμηρός, ἕνας..., ἕνας..., Ἕνας ἱερέας τοῦ Ὑψίστου, πού τίμησε τήν ἱερωσύνη του, πού καθαγίασε τό ράσο του, πού πίστευε μέ ὅλο του τό εἶναι στήν ἀποστολή τοῦ ἱερέως, ἕνας ἀληθινός ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ πάνω στήν γῆ...

Δέν ἐπιθυμοῦσε ὀπαδούς, δέν παραβίαζε τήν ἐλευθε­ρία τοῦ ἄλλου, δέν ἀπαιτοῦσε, δέν ὑποχρέωνε, δέν πίεζε, δέν ἐξανάγκαζε, δέν..., ἁπλά, ἐνέπνεε!

Ποτέ του δέν μᾶς ἀπεκάλεσε «τέκνα μου»˙ ποτέ του δέν ἄφησε νά τόν ἀποκαλοῦμε «γέροντα»˙ ἀγαποῦσε τήν λέξη «πάτερ»˙ μόνο αὐτήν ἤθε­λε. Ἔνιωθε τήν πατρότητα μέχρι τό μεδούλι του. Ἦταν πατέρας πραγμα­τικός, στοργικός, ἐπιεικής, συγχωρητικός. Συμβούλευε, περίμενε, συνέ­πασχε, συμπονοῦσε, ἐπιτιμοῦσε, παιδαγωγοῦσε, ἀγαποῦσε! Πόσο ἀγαποῦσε!... «τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω μέχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν».

Πάτερ... εἶναι κλητική προσφώνηση. Μέ τόν... Πάτερ ὅμως ἔγινε ἄκλιτη λέξη σέ ὅλες τίς πτώσεις! Ὁ Πάτερ, τοῦ Πάτερ, τόν Πάτερ... Ἰδιόμορφο; Ἰδιάζον; Ξεχωριστό; Ναί, ὁ Πάτερ καί τά τοῦ Πάτερ ἦταν ξεχωριστά, μοναδικά, ἀσύγκριτα, ἀνεπανάληπτα!

«Ἐάν γάρ μυρίους παιδαγωγούς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ' οὐ πολλούς πατέρας». Ὁ Παύλειος λόγος βρίσκει ἀπόλυτη ἐφαρμογή στόν Πάτερ, στόν Πάτερ ἀπό τήν Ἀσπροβάλτα!

Ἕνα κατ' εὐφημισμόν «τέκνο» του.


Το τελευταίο στάδιο

Καθώς παρακολουθούσα σήμερα την εξόδιο ακολουθία του μακαριστού π. Θεοφίλου Ζησοπούλου, σκεφτόμουν τον τελευταίο δύσκολο δρόμο που διέτρεξε μέσα στον έσχατο μήνα της εγκόσμιας ζωής του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Πόσοι άλλοι ασθενείς μας καθημερινά, από ποικίλες αφορμές και καταστάσεις, περνούν οδυνηρές και βασανιστικές μέρες, περισσότερες ή λιγότερες, σε κλινικές και νοσοκομεία, συχνά με τελικό αποτέλεσμα αίσιο, μερικές φορές παραδίδοντας το πνεύμα. Θα έλεγε κανείς ότι όπως οι αρχαίοι Χριστιανοί μάρτυρες στο ρωμαϊκό Κολοσσαίο, καταξιώνουν την προηγούμενη ζωή τους με ένα σχεδόν μαρτυρικό τέλος.

Ο εκλιπών αγωνίσθηκε τον «καλόν αγώνα» της πίστεως, της προσφοράς και της θυσίας, και τον επισφράγισε με τον πιο αγωνιστικό τρόπο, εξαντλώντας τα περιθώρια αντοχής του σκηνώματός του. Ας έχουμε την ευχή του.

Α. Παπαγιάννης

Θεσσαλονίκη-Ιατρός πνευμονολόγος


Τό κήρυγμα τοῦ πατρός Θεοφίλου...

...Τό κήρυγμα τοῦ πατρός Θεοφίλου ὑπῆρξε πάντοτε ζωντανό... πάντοτε ἐπίκαιρον... Πολλούς σταυρούς ἐσήκωσε ὁ Γέρων Θεόφιλος, ἀλλά ὅλους πάντοτε μέ ὑπομονήν. Μέ καρτερίαν, μέ χριστιανικό φρόνημα. Καί συκοφαντήθηκε, καί λοιδορήθηκε, καί πολεμήθηκε. Ἀλλά ἐκεῖνος παρέμενε ὀρθός, ὅπως ἀκριβῶς εἰς τά λιμάνια στέκονται ὄρθιοι οἱ λιμενοβραχίονες, ὅπως ἀκριβῶς στέκονται ὄρθιοι ἐκεῖνοι οἱ φωτεινοί στύλοι πού δίνουν φῶς εἰς τόν κόσμον.

...Τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος καί ἀδελφοῦ μας ἱερομονάχου Θεοφίλου ἄς εἶναι ἡ μνήμη αἰωνία! Καί ἡ προσευχή του ἄς εἶναι μετά τῆς Ἐκκλησίας καί μετά πάντων ἡμῶν, ἔτσι ὥστε ὁ Κύριος καί Δεσπότης τῆς Ἐκκλησίας νά φέρνει εἰς τήν Ἐκκλησίαν Του καλούς καί τιμίους ἐργάτας πρός ἁγιασμόν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καί πρός παράκλησιν καί στηριγμόν τοῦ χριστωνύμου λαοῦ Του. Ἀμήν.

ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ κ. ΘΕΟΛΟΓΟΣ


Ἀρχιμ. Θεόφιλος Ζησόπουλος

«Ἀποθανὼν δίκαιος ἔλιπε μετάμελον» (Παρ. ια΄ 3)· ὁ θάνατος τοῦ δικαίου ἀφήνει θλίψη καὶ ὀδύνη στοὺς ἐπιζῶντες, ἐπειδὴ αὐτοὶ θυμοῦνται τὴν ἀρετή του, τὰ ἔργα καὶ τοὺς λόγους τῆς ἀγάπης του. Ὁ δίκαιος, ἕνεκα τῆς ἀρετῆς του, ἀκτινοβολεῖ καὶ μετὰ θάνατον ἀπὸ τὸν τάφο του!

Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν πρὸς Κύριον ἐκδημήσαντα τὴν 29-1-2013 σὲ ἡλικία 83 ἐτῶν Γέροντα τῆς Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος «Λυδία» μακαριστὸ ἀρχιμανδρίτη π. Θεόφιλο Ζησόπουλο. Ἡ παρουσία 15 Ἱεραρχῶν καὶ ἑκατοντάδων πιστοῦ λαοῦ κατὰ τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία του μαρτυρεῖ τὴ σπουδαιότητα καὶ τὴν εὐρύτητα τοῦ ἔργου τοῦ μεταστάντος ἤδη «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν» ἱεροῦ ἀνδρός.

Ὑπῆρξε πλούσιος σὲ θυσιαστικὴ ἀγάπη, προσφορὰ καὶ καλοσύνη. Φλογερός, μαχητικός, γλυκύς, ταπεινός, διάκονος τοῦ Εὐαγγελίου ἀκαταίσχυντος, ὁ ὁποῖος ἀνέπαυσε καὶ ἐνθουσίασε πλῆθος ἀνθρώπων. Καινοτόμος, ρηξικέλευθος, φλεγόμενος ἀπὸ θερμότατη πίστη καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν Κύριο Ἰησοῦ, χωρὶς νὰ παύσει νὰ εἶναι πατερικὸς καὶ παραδοσιακός, χάραξε νέους δρόμους διαδόσεως τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἀρκέσθηκε μόνο στὸ κήρυγμα ἀπὸ ἄμβωνος, τὰ Κατηχητικὰ Σχολεῖα, τὶς θερινὲς κατασκηνώσεις, στὶς ὁποῖες φιλοξενοῦσε ἑκατοντάδες παιδιῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἄλλες ὁμόδοξες χῶρες. (Μέχρι σήμερα ἔχει φιλοξενήσει 45.000 παιδιά). Δὲν ἀρκέσθηκε μόνο στὴ συγγραφὴ οἰκοδομητικῶν βιβλίων καὶ στὴν ἵδρυση, ὀργάνωση καὶ πνευματικὴ καθοδήγηση τῆς ἱερᾶς γυναικείας Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος τῆς «Λυδίας». Δὲν ἀρκέσθηκε στὴν ἔκδοση τοῦ περιοδικοῦ «Ἁγία Λυδία». Πρωτοπόρησε στὸν ἑλλαδικὸ ἐκκλησιαστικὸ χῶρο μὲ τὴν ἵδρυση τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ «Λυδία ἡ Φιλιππησία» καὶ τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ «4Ε», παγκοσμίου ἐμβελείας. Ὡς γνήσιος τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔκαμε ἔργο τῆς ζωῆς του τὴν ἱεραποστολή, μὲ γενναία καὶ πύρινη ψυχὴ συνέλαβε τὸν σφυγμὸ τῆς ἐποχῆς του. Καὶ χρησιμοποιώντας τὸ ἀνθρώπινο δυναμικὸ τῆς Ἀδελφότητός του φρόντισε, ὥστε τὸ μήνυμα τοῦ Χριστοῦ νὰ ἐξαγγέλλεται ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ ἄμβωνα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ ἐρτζιανὰ κύματα, τοὺς τηλεοπτικοὺς διαύλους καὶ τὸ διαδίκτυο. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ «εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτοῦ».

Νά γιατί «ἀποθανὼν ἔλιπε μετάμελον», ἐνῶ ἡ μνήμη του θὰ εἶναι «μετ' ἐγκωμίων» (Παρ. ι΄ 7), θὰ συνοδεύεται ἀπὸ ἐγκώμια. Ἄφησε ἴχνη φωτεινὰ τῆς διαβάσεως καὶ τῆς ὁσίας ἐπὶ γῆς βιοτῆς του. Ἡ ἀπορφανισθείσα γυναικεία Ἀδελφότης τῆς «Λυδίας», ἔργο τοῦ ἔνθεου ζήλου καὶ τῆς ἰσόβιας διακονίας του, μπορεῖ νὰ ἐπικαλεῖται τὶς εὐχές του γιὰ τὴ συνέχιση τῆς προσφορᾶς της στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Γέροντάς της, τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη ἂς εἶναι αἰωνία, τὴν παρακολουθεῖ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ δέεται στὸν θρόνο τῆς Χάριτος ὑπὲρ αὐτῆς. Εἴθε ὁ ἅγιος Θεὸς νὰ ἀναδεικνύει τέτοιες φωτεινὲς καὶ ἀγωνιστικὲς μορφὲς στοὺς χαλεποὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε.

ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ "Ο ΣΩΤΗΡ"  

 Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013 15:46 


Εἰς μνήμην ἀδελφοῦ Θεοφίλου ἱερομονάχου

Μητροπολίτου Φλωρίνης Θεοκλήτου

Μοῦ εἶπαν νά γράψω πέντε ἀράδες γιά τό περιοδικό τῆς Μητροπόλεως «Σάλπιγξ Ὀρθοδοξίας», μέ τίς ὁποῖες νά νεκρολογήσω τόν πολυαγαπητό πνευματικό ἀδελφό μου ἀρχιμανδρίτη Θεόφιλο Ζησόπουλο. Καθυστέρησα νά τό κάνω. Ὄχι γιατί δέν τό ἤθελα -κάθε ἄλλο- ἀλλά γιατί ἀκόμα καί ἡ συγγραφική ἀνάμνηση τῆς κοιμήσεώς του μέ πονάει. Ἴσως κάποιος αὐστηρός ἀναγνώστης θά ἀναρωτηθεῖ: πῶς ἕνας Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος εἶναι κατ' ἐξοχήν διδάσκαλος τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Αἰωνίου Ζωῆς καί ὁ ὁποῖος θά πρέπει νά εἶναι ἤ ἔστω, νά φαίνεται, «ἄτρωτος», ἀκόμη καί ἀπό αὐτόν τόν θάνατο, ὁμολογεῖ δημόσια τόν πόνο του γιά τόν ἔστω προσωρινό χωρισμό του ἀπό ἕνα ἀγαπητό του πρόσωπο.

Δέν ξέρω, ἴσως νά κάνω λάθος, μά νομίζω πώς ἔχω ἀνάγκη νά κοινοποιήσω τόν πόνο μου γιά τήν κοίμηση τοῦ πατρός Θεοφίλου. Ἴσως ἡ ἀνάγκη μου αὐτή νά ὁμοιάζει μέ τήν ἀνάγκη τοῦ Κυρίου νά κοινοποιήσει τόν δικό του πόνο γιά τόν θάνατο τοῦ φίλου του Λαζάρου δακρύζοντας. Φίλος μου ἐπιστήθιος ἦταν ὁ πατήρ Θεόφιλος. Καί ἀργότερα ἔγινε καρδιακός ἀδελφός. Καί στήν συνέχεια συλλειτουργός. Καί τώρα πρόδρομος τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Ὁ πατήρ Θεόφιλος εἶχε προικιστεῖ ἀπό τόν Θεό μέ πολλά καί σπάνια χαρίσματα. Εἶχε τό χάρισμα τῆς ἀνιδιοτέλειας, τῆς φιλανθρωπίας, τῆς φιλοξενίας, τῆς κατά Θεόν πτωχείας, τῆς ὁμολογίας, τῆς τόλμης, τῆς συγκατάβασης, τοῦ φλογεροῦ ἱεραποστολικοῦ ζήλου, τοῦ συγκερασμοῦ τοῦ παραδοσιακοῦ μέ τό νέο.

Ἡ ζωή μου μέ τήν ζωή τοῦ πατρός Θεοφίλου ἦταν σχεδόν παράλληλη. Κοινή ἦταν ἡ ρίζα τῆς καταγωγῆς, κοινή καί ἡ πνευματική ρίζα. Γεννηθήκαμε στό ἴδιο χωριό, τό Κυπαρίσσι Γρεβενῶν, αὐτός δύο χρόνια πρίν ἀπό ἐμένα. Σπουδάσαμε τά πρῶτα γράμματα στό ἴδιο Δημοτικό Σχολεῖο, πού ἦταν χτισμένο στήν αὐλή τοῦ Ἁη-Γιώργη καί παίξαμε στίς ἴδιες ἀλάνες καί στά ἴδια σοκάκια. Ἤπιαμε ἀπό τήν ἴδια πηγή τό κρυστάλλινο νερό τῆς Πίνδου. Λαχταρήσαμε μαζί μέ τό ἄγγελμα τοῦ πολέμου τοῦ '40 καί μαζί πανηγυρίσαμε γιά τίς νίκες τοῦ στρατοῦ μας στό Ἀλβανικό Μέτωπο. Μαζί πονέσαμε γιά τόν ἐμφύλιο σπαραγμό. Μαζί καί στό Γυμνάσιο Γρεβενῶν. Μαζί βρεθήκαμε στήν ἀγκαλιά τοῦ κοινοῦ πνευματικοῦ μας πατέρα, τοῦ πατρός Αὐγουστίνου, καί μαζί πήραμε τήν ἀπόφαση νά ἀκολουθήσουμε τήν στενή καί τεθλιμμένη ὁδό τῆς ἀφιερώσεως στόν Θεό. Ἀλλά καί στήν Θεσσαλονίκη, στό ὑποτυπῶδες οἰκοτροφεῖο τοῦ πατρός Αὐγουστίνου, πάλι μαζί. Καί στά πρῶτα ἱεραποστολικά σκιρτήματα στό Κιλκίς, στήν Ἀξιούπολη καί στόν Ἅγιο Ἀθανάσιο, πάλι μαζί. Μά καί ὅταν ἀπομακρυνθήκαμε τοπικά, αὐτός γιά νά ὑπηρετήσει τήν Ἐκκλησία, ὡς κληρικός ἱεροκῆρυξ, σέ διάφορες Μητροπόλεις τῆς πατρίδος μας καί ἐγώ γιά νά ἐνταχθῶ στήν νεοσύστατη Ἀδελφότητα τοῦ π. Αὐγουστίνου, στήν Ἀθήνα, πάλι μαζί καρδιακά ἤμασταν. Καί ὅταν ὁ κοινός πνευματικός μας πατέρας ἔγινε Μητροπολίτης στήν Φλώρινα, μαζί ἐνταχθήκαμε στούς ἄμεσους συνεργάτες τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Ἐπισκόπου καί μαζί ἀκούγαμε ἀπό τό στόμα του τό περίφημο ἐκεῖνο «βιάζομαι». Καί μετά τήν μετάθεση τοῦ π. Θεοφίλου στήν Μητρόπολη Λαγκαδᾶ καί τήν ἵδρυση ἀπό τόν π. Θεόφιλο τῆς ἐκλεκτῆς Ἀδελφότητος «Ἁγία Λυδία» πάλι κοντά ἤμασταν. Καί ὅταν τό ἔλεος καί ἡ ἀνοχή τοῦ Θεοῦ μέ κατέστησε Ἐπίσκοπο, πάλι μαζί ἤμασταν. Ὁμόψυχοι, ὁμόκαρδοι, ὁμόφρονες, ὁμονοοῦντες.

Θυμᾶμαι καί βουρκώνω, μέ πόση ἀγάπη καί ἐπιμονή ἐπέμενε νά δώσω εἰσαγωγικές ἐξετάσεις στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ., σέ μιά ἐποχή πού οἱ περιστάσεις τοῦ βίου μοῦ εἶχαν ἀφαιμάξει κάθε διάθεση γιά περαιτέρω σπουδές. Πῶς νά λησμονήσω πού τήν πρώτη ἡμέρα τῶν ἐξετάσεων εἰσῆλθε στήν αἴθουσα καί φώναξε, ὑψώνοντας τά χέρια, μέ τήν βροντώδη φωνή του «Θωμᾶ, ψηλά τά λάβαρα!»; Μπορῶ νά ξεχάσω πού στίς κοπιώδεις ἀλλά τόσο ὄμορφες ἱεραποστολικές περιοδεῖες μας στά χωριά τοῦ Κιλκίς τρεφόμασταν μόνο μέ τά κόλλυβα τῶν Μνημοσύνων καί εἴχαμε τόση χαρά; Πού διέμενε στό καμπαναριό τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τοῦ Κιλκίς μέσα σέ ἄθλιες συνθῆκες; Πού ὁ λόγος του ἦταν ὅμοιος μέ αὐτόν τοῦ Γέροντά του, πύρινος; Πού μοιραζόταν τά ἐλάγιστα ἀγαθά του μέ τά ὀρφανά; Πού κάλυψε, ἰδίοις ἐξόδοις, τά σπούδαστρα τῶν πτωχῶν παιδιῶν; Πού ὁραματιζόταν καί πάλεψε σκληρά γιά μιά Ἐκκλησία ἐλεύθερη καί ζωντανή; Πού ἄνοιξε τήν καρδιά του καί τήν ἀγκαλιά τῆς Ἀδελφότητάς του σέ ὅλους τούς ἀναγκεμένους, χωρίς νά ὑπολογίζει ἔξοδα καί κόπους, ἔθνη, χρῶμα καί φυλή; Πού πρωτοπόρησε στήν ἐκφορά τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ μέ τά πιό σύγχρονα μέσα; Πού, παρ' ὅτι ἀσθενής, κήρυττε, ἐξομολογοῦσε, νουθετοῦσε, συνέγραφε, παρηγοροῦσε, ἐνέπνεε, καθοδηγοῦσε, πολεμοῦσε, συγχωροῦσε, μετανοοῦσε; Πού πολλές φορές μέσα στόν πολυκύμαντο βίο μου ἡ ἀγάπη του μέ σκέπασε καί μέ στήριξε, γενόμενος σκέπη κραταιά; Μπορῶ ἄραγε, νά τά ξεχάσω ὅλα αὐτά; Εἶναι ἀδύνατον!

Πῶς λοιπόν, νά μήν πονῶ, ἔστω γιά τόν πρόσκαιρο χωρισμό μας; Καί πῶς νά μήν συγκινοῦμαι, ὅταν φέρω στήν μνήμη μου τούς κοινούς μας ἀγῶνες, τούς κοινούς μας πόθους, τόν κοινό μας βίο;

Ἀγαπημένε μου ἀδελφέ, πάτερ Θεόφιλε, ἐσύ τώρα βρίσκεσαι στούς ούρανούς καί ἀπολαμβάνεις τούς καρπούς τῶν κόπων σου, κοντά στό ἀγωνοθέτη Κύριό μας. Καμιά κρίση, κανένας πόνος, καμία μάχη, δέν θά μπορέσει νά μεταβάλει τήν χαρά τῆς Ἀναστάσεως μέσα στήν ὁποία ὑπάρχεις. Μιά παράκληση μόνον ἔχω γιά σένα. Νά εὔχεσαι νά τελειώσω καί ἐγώ τόν ἀγώνα ἐν μετανοίᾳ χαίρων καί νά δέεσαι στόν Πανοικτίρμονα Θεό μας νά συναντηθοῦμε εἰς τάς αὐλάς Του, ὅταν Αὐτός το θελήσει, ὅλοι μαζί, ἐσύ, ὁ πατήρ Αὐγουστῖνος, ὁ Στέργιος καί οἱ ἄλλοι ἀδελφοί τῶν Γρεβενῶν, ὅπως τότε στήν αὐλή τῆς Εὐαγγελίστριας, στά Γρεβενά, πού ἀναμέναμε νά ἀκούσουμε, ὡς διψασμένοι ἔλαφοι, «ρήματα ζωῆς αἰωνίου».

Καλή Ἀνάσταση, πολύκαρπο κυπαρίσσι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, φίλε τοῦ Θεοῦ πάτερ Θεόφιλε.


Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Ένας άξιος παπάς, του μοναχού Μωυσή Αγιορείτη

Ένας παπάς έδωσε ό,τι είχε στους άλλους, χωρίς να κρατήσει τίποτε για τον εαυτό του. Ίδρυσε την Ορθόδοξη Χριστιανική Αδελφότητα «Αγία Λυδία» με 70 αφιερωμένες νέες, δασκάλες, νοσοκόμες και επιστήμονες.

Τύπωσε σε χιλιάδες αντίτυπα το διδακτικό μηνιαίο περιοδικό «Αγία Λυδία». Έχτισε μεγάλο και ωραίο ναό της Αγίας Λυδίας στην Ασπροβάλτα, όπου και ένα τεράστιο οικοδομικό συγκρότημα με κατοικίες των μελών της αδελφότητος και πολλές εγκαταστάσεις. Ένα από τα καλύτερα τυπογραφεία των Βαλκανίων με χιλιάδες καλές εκδόσεις και τους χώρους του τηλεοπτικού σταθμού 4Ε και του ραδιοφώνου. Ο τηλεοπτικός σταθμός είναι επιτυχής και διά δορυφόρου εκπέμπει παντού. Πρόκειται για προνοητικό έργο ενός παπά. Στους χώρους της Ασπροβάλτας κάθε καλοκαίρι λειτουργούν κατασκηνώσεις με εκατοντάδες παιδιά από την Ελλάδα, την Ευρώπη και την Αφρική. Κατά τον πόλεμο στη Σερβία βρήκαν στέγη, τροφή και περίθαλψη πολλά ορφανά παιδάκια και προσφέρθηκαν τεχνητά μέλη σε ακρωτηριασμένους. Βιβλία μεταφράστηκαν σε διάφορες γλώσσες. Οι αδελφές της αδελφότητος εργάστηκαν στα κατηχητικά όλης της Μακεδονίας και ανιδιοτελώς προσέφεραν πολλές καλές υπηρεσίες. Να τι μπορεί να προσφέρει ένας οραματιστής, προνοητικός παπάς.

Το όλο έργο με την πρόσφατη εκδημία του αρχιμ. Θεόφιλου Ζησόπουλου είναι άξιο θαυμασμού, επαίνων και κάθε τιμής. Ο μακαριστός Γέροντας εργάστηκε σε όλη του τη ζωή αδιάκοπα για τη βοήθεια των αδελφών του. Ήθελε μία χριστιανική Ελλάδα. Ως λειτουργός, πνευματικός, ιεροκήρυκας, συγγραφέας και ομιλητής ήθελε τον Χριστό να φυτέψει στις καρδιές των τέκνων του. Τα κατάφερε. Πέτυχε πολλά.

Άξιος ο μισθός του. Πολλοί τον μακαρίζουν. Πολλοί ωφελήθηκαν πολύ.

Συνεργαστήκαμε και χαρήκαμε το ζήλο του, το θάρρος του, την πίστη και την αγάπη του τη μεγάλη για ό,τι ιερό και ωραίο.

Το πολυδιάστατο αυτό έργο πρέπει με κάθε θυσία να διατηρηθεί και να συνεχιστεί. Η ομόνοια, η αγαστή συνεργασία, η αύξηση των αδελφών θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τον αείμνηστο Γέροντα. Η παρουσία του δεν αντικαθίσταται. Το πνεύμα του όμως θα περιπολεύει χαιρόμενο για κάθε συνεχιζόμενη προσπάθεια του όλου σπουδαίου έργου. Πιστεύουμε ότι οι καλές αδελφές θα διατηρήσουν τη μνήμη του πολυσέβαστου και πολυαγαπητού Γέροντός τους με τη λειτουργία όλων των μονάδων που εκείνος προνοητικά οραματίστηκε. Ας είναι αιωνία του η μνήμη και το παράδειγμά του ας το μιμηθούν και άλλοι έστω στο ελάχιστο.